Kıbrıs Postası köşe yazarı ve eğitim bilimci Doç. Dr. Fatma Miralay, “Hiçbir çocuk şiddete yazgılı doğmaz” başlıklı yazısında çocuk gelişimi ile şiddet ilişkisini derinlemesine inceledi. Miralay, yazısında Kanada’da evlat edinilen bir çocuğun, iyi bir eğitim ve yüksek sosyoekonomik koşullara sahip olmasına rağmen ilerleyen yaşlarda şiddet ve hırsızlık gibi olumsuz davranışlar sergilediğini örnek olarak sundu. Bu durum, bireyin gelişiminin yalnızca sunulan imkanlarla açıklanamayacağını gösterdi. Çocukların davranışlarının genetik yatkınlıklar, erken deneyimler ve sosyal çevreyle olan etkileşimlerin bir sonucu olarak şekillendiğini ifade etti. Sevgi ve duygusal bağın önemine dikkat çeken Miralay, yeterli sevgi ve onay görmeyen çocukların, en iyi koşullarda büyüse bile bu eksikliği davranışlarına yansıtabileceğini belirtti. Aileden sonraki en etkili faktörün sosyal çevre olduğunu vurgulayan Miralay, kişiliğin çevresel etkenlerle şekillendiğini ifade etti. Bu bağlamda, National Institute of Child Health and Human Development verilerine atıfta bulunarak, çocuğun gelişiminde çevre, eğitim ve aile tutumunun belirleyici rol oynadığını dile getirdi. Yazısında, özel gereksinimli çocukların durumuna da değinen Miralay, ebeveynlerin bu durumu kabul etmede zorlanmasının hem çocuk hem de çevresi açısından ciddi sonuçlar doğurabileceğini belirtti. Çocukların akranlarıyla aynı koşullarda eğitim alması yönündeki ısrarın, gerekli destek sağlanmadığında daha büyük sorunlara yol açabileceğini ifade etti. Okul ve eğitimcilerin bu süreçteki sorumluluklarına da dikkat çekti. Miralay, çocukların dışlanma ve ötekileştirme sonucu duygusal olarak yıprandığını, bunun da davranış bozukluklarına zemin hazırlayabileceğini vurguladı. Yeterince kabul görmeyen çocukların çevrelerine zarar verme eğilimi geliştirebileceğini belirtti. Teknoloji ve dijital içeriklerin etkisine de değinilen yazıda, çocukların dijital deneyimlerinin aileler tarafından yakından izlenmesi gerektiği vurgulandı. Ailelerin içerikleri denetlemesi ve sınırlar koymasının kaçınılmaz bir sorumluluk olduğuna dikkat çekildi. Sonuç olarak, Miralay, çocukların doğuştan bazı biyolojik eğilimler taşıyabileceğini ancak ağır şiddetin tek bir nedene bağlanamayacağını ifade etti. Okul şiddeti ve silahlı saldırıların; genetik yatkınlık, olumsuz çocukluk deneyimleri, akran reddi, travma ve yetişkinlerin uyarı sinyallerini zamanında fark edememesi gibi birçok etkenin birleşimiyle ortaya çıktığını belirtti. Yazıda ayrıca, şiddet eğilimi gösteren çocuklara yalnızca disiplin odaklı yaklaşımın yetersiz olduğu, çok disiplinli ve koruyucu bir yaklaşımın gerekliliğine dikkat çekildi. Aile, okul ve uzman iş birliğiyle yürütülecek süreçlerin önemine işaret eden Miralay, erken farkındalık ve doğru müdahalenin belirleyici olduğunu kaydetti.