Son yıllarda mikroplastiklerin nehirler, toprak, Antarktika buzları, kan, idrar ve anne sütü gibi çeşitli ortamlarda bulunduğuna dair kaygı verici raporlar ortaya çıkıyor. Bir çalışmada insan beyninde bir çay kaşığı kadar plastik tespit edildiği iddia edilmişti. Ancak Michigan Üniversitesi'nden bilim insanları, laboratuvar eldivenlerindeki küçük bileşiklerin örneklerle etkileşime geçme olasılığını gündeme getirdi. Royal Society of Chemistry tarafından yayımlanan bir araştırma, stearat tuzları olarak bilinen eldivenlerden gelen minik kalıntıların, mikroplastik polietilenle kolaylıkla karıştırılabileceğini ortaya koyuyor. Laboratuvar eldiveni bir yüzeye temas ettiğinde, stearat tuzunun mikroskobik izleri kalabilir ve yaygın laboratuvar testleri bu izleri ayırt etmekte zorlanabilir. Mikroplastikleri tespit etmek için araştırmacılar, titreşim spektroskopisi yöntemini kullanıyor. Bu yöntem, parçacığın ışıkla nasıl etkileşime girdiğini ölçerek bilim insanlarının kimyasal parmak izini ortaya çıkarıyor. Polietilen ve stearat tuzları benzer yapılar sergilediğinden, ışıkla da benzer tepkimeler veriyorlar. Araştırmayı gerçekleştiren Profesör Anne McNeil ve Madeline Clough, The Conversation internet sitesinde, "Ekibimiz, yerleşik protokollere uyulsa bile çevresel mikroplastik ölçümlerinde belirli yöntemlerin sonuçları etkileyebileceğini tespit etti" şeklinde belirtiyor. Araştırmacılar, "Sonuç olarak bu çalışmaların çoğu, mikroplastik sayısını abartıyor olabilir" diye ekliyor. Ancak bu durum, plastik kirliliğinin yaygın olmadığı veya mikroplastiklerin zarar vermediği anlamına gelmiyor. Küçük plastik parçacıklarının her yerde bulunduğu ve bunlara maruz kalmanın kaçınılmaz olduğu gerçeği devam ediyor. Bu bulgular, eldivenlerin göz ardı edildiğini ve tespit edilen mikroplastiklerin yüksek oranına katkıda bulunabileceğini gösteriyor. Bir deneyde, eldivenlerle basit bir temas sonucu milimetre kare başına 2 bin parçacık oranında "yanlış pozitif" sonuç elde edildiği tespit edildi. Bu, yalnızca bir yüzeye temas etmenin bile o yüzeyin plastikle kirlenmiş gibi görünmesine neden olabileceği anlamına geliyor. Laboratuvarlar, bulaşma risklerinin farkına vararak, sonuçları doğrulamak için aynı numuneler üzerinde birden fazla analitik teknik kullanmaya yöneliyor. Çalışmada, insan dokularında ve diğer biyolojik örneklerde mikroplastiklerin analizini gerçekleştirmek için standart çalışma prosedürlerinin geliştirilmesi gerektiği vurgulanıyor.